Januari 2017

 

29. jan, 2017

Vrijdag 27 januari 2017, weer een dag om nooit te vergeten.

Om 06.00 uur staat de visagiste/hairstyliste Julia voor de deur. Dochter Angelique is als bruidje uiteraard als eerste aan de beurt. Zij moet om 08.30 uur klaar zijn want dan komt bruidegom Arjan haar ophalen. Om 08.00 uur kunnen we haar de bruidsjurk aantrekken en dichtmaken, 24 kleine knoopjes met kleine lusjes met een haaknaald moeten vastmaken. Maar had het graag voor haar over.Mijn dochter straalt als nooit tevoren, geen zenuwen te bekennen. Anders dan bij mij merk ik als ik die lusjes over de knoopjes moest “haken”. Nou ja, bij mij begon het dan gisteravond ook al. Maar goed dat laat je niet merken dan ga je even naar buiten, de duisternis in. Even over half, komt de auto de straat inrijden en komt Arjan zijn bruidje halen. Ze zien er allebei stralend uit. Zij vertrekken voor hun huwelijksfoto’s.

En Julia kan met mij aan de slag. Angelique had geregeld dat Julia ook mij volledig zou opmaken. Dank je Angelique en dank voor het werk Julia.

Dan tegen 10.00 uur kan ik de laatste tassen in de auto laden en meenemen naar het huis van Angelique en Arjan. Daar met overige gasten wachten tot het bruidspaar aankomst en we even later kunnen vertrekken naar het gemeente huis in Barneveld. Daar wordt om 12.00 uur het huwelijk voltrokken.

Dat was dus mijn “cliffhanger” van de maand januari. Mijn eerste officiële taak als vrouw. Getuige zijn van en bij het huwelijk van mijn dochter. Supertrots. En natuurlijk zet ik met een supergevoel mijn nieuwe handtekening.

Daarna gaan we naar het park bij de Schaffelaar om daar gefotografeerd te worden met het kersverse bruidspaar.  De fotograaf heeft schijnbaar zin in een parkwandeling over grind en licht ontdooide kleipaden. Lekker voor je voeten en funest voor je hakken.

Als wij eindelijk gefotografeerd zijn besluiten we de rest af te wachten bij en in de warme auto. Want we hadden prachtig droog weer, maar koud.

’s Middags, om 14.30 uur, wordt het huwelijk nog in de kerk te Wekerom bevestigd.

Daarna weer in de warme auto en op naar partycentrum de Molen in de Harskamp om daar gezamenlijk te genieten van warmte en een heerlijke dis. Vervolgens kan de receptie en het aansluitende feest beginnen.

Als een trotse ouder ga ik in de kleine uurtjes naar huis en dat is even anders. Wetende dat je dit weekend echt alleen in het huis bent. Al met al hebben de hormonen heus wel huisgehouden vanaf een donderdagavond, maar ik wist het goed te verbergen en heb mijn momentjes wel even opgezocht en niemand heeft het volgens mij doorgehad.

Angelique en Arjan ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld.

Zaterdagavond toch maar even weggegaan. Lekker naar Mariposa even eruit. Waar Ilse een prachtige foto van mij maakt na de make-up. Zo blij met mijn nieuwe haarwerk, en nu ook een nieuwe stijl erin.

#eengelukkigevrouwentrotseouder

 

16. jan, 2017

Zondagmiddag een geweldige workshop Make-Up Transgenders Basis gehad in de Meern, bij Nabila (Muah el Rafana) een geweldig lieve vrouw die ons veel geleerd heeft en ons overal mee wilde helpen. En het leukste is dan wel dat je met drie andere dames aan de tafel zit, de een ervarener met make-up dan de ander. Maar zo leer je ook van elkaar. Ik zit tegenover ene Vicky, er ging geen belletje rinkelen. Maar gaandeweg haar opmaken begin enigszins te denken. Toch komt het gezicht mij ergens bekender en bekender voor, maar kan het niet plaatsen. We lachen en oefenen samen gestaag verder en het wordt een reuze gezellige middag.  Veel doen en veel lachen.

Dan het moment waar we eigenlijk klaar zijn en onze metamorfose verder beginnen. Ik sta voor de spiegel om mijn haarwerk op te krijgen. Vicky komt naast mij staan en doet haar haarwerk op met zo’n routine daar wordt je bijna jaloers op. Maar ik kijk haar aan in de spiegel en zeg “maar ik herken jou” Jij zat bij T-Style 13 schuin achter mij bij o.a. Vivian aan tafel. Heel apart om te zien wat een haarwerk doet. Even later doet Jane haar haarwerk op, ik vraag had je dat de laatste T-Style ook op. Nee, een ander, ze pakt het andere haarwerk en zet dat op en ja hoor weer herkenning van ja jou heb ik ook gezien. Nelly kon ik mij moeilijker herinneren maar goed. Het bleek dus dat we alle vier op de laatste T-Style waren. En we zullen er alle vier op 8 april weer zijn. Al met al een geslaagde middag die zo rond 16.30 uur afgelopen zou zijn, maar daar gingen we ruimschoots overheen.

Nabila dank voor je tips en tools. En Vicky, Jane en Nelly en natuurlijk Nabila (Muah el Rafana) Bedankt voor een super middag.

Dan maandagochtend je make-up kast schoonmaken en kijken of je alles in huis hebt om te oefenen. Nee dus. Ja, ik heb dit nog nodig en dat nog en foundation heb ik. Nog gezichtsprimer nodig maar hoe heette dat andere nou ook weer. Even een berichtje naar Nabila en vrij vlot antwoord (waarvoor ook weer dank) Het boodschappenlijstje is weer compleet.

Dan de foto’s vaan mijn make-up kast op Facebook geplaatst. Zo dat geeft een reacties. Dat ik zoveel heb. Helemaal niet, even uitgelegd wat waar stond en wat wat was. Dan valt het toch best mee? Hoe zat het ook weer? een vrouw heeft nooit geen kleding om aan te trekken, maar ook geen ruimte meer in de kast. Nooit genoeg hakken en volgens mij ook nooit genoeg make-up.

Al met al,. Ik heb een reusachtige zondaagmiddag gehad, een drukke maandagochtend, een gezellige chatavond op maandag en er weer drie vriendinnen bij.

 

12. jan, 2017

Deze week zag ik een post van vriendin Vicky voorbij komen met een doel “Vanaf morgen ga ik mijn levenstijl veranderen. Gezonder eten en drinken. En daar hoort sporten ook bij.” Ik heb hierop gereageerd met “Ik doe mee”.

Dus afgelopen maandag opnieuw begonnen met shakes, ik heb nu de goede smaak shake, Vanille. Maandag aan het werk, daarna 6,5 km wandelen in 1.07.00. Deze dag 1 smoothie en 3 shakes gehad en goed twee liter water. De week gaat verder. dinsdag na de dienst de loopband gedaan op de GWK. Ik verbaas me over het feit dat de hele sportzaal leeg in om 18.30 uur. Geeft niet. Ben er blij mee, lekker sporten en mezelf kunnen zijn. TIjdens het hardlopen wordt ik af en toe wat licht in het hoofd. Dus ik heb besloten om gewoon de shakes op te maken, maar geen drie meer op een dag, ik combineer ze met gezonde voeding.

Dan komt de donderdag, mijn eerste vrije dag deze week. Ik heb om 11.00 uur een afspraak met nagelstyliste en vriendin Jolanda, om mijn nagels te laten doen.

Heerlijk uitgeslapen tot 08.20 uur. Opstaan, koffie, ontbijt, scheren, huidverzorging, opmaken en aankleden. Vervolgens haar wegwerken en haarwerk proberen op te krijgen. Dit lukt en zit goed.

Tegen 10.50 uur op naar Jolanda. Zij zit al in de studio met haar mobiel. Hoort mijn hakken, klik, klik. Kijkt op, en denkt he een nieuwe klant, ik ken die vrouw niet. Ze schiet in haar agenda. Nee, ik heb Inge staan. Zal ze zich afvragen of ze dubbel gepland heeft? Tot ik zeg, Goedemorgen, dan herkent ze me. Ik krijg complimenten met mijn verschijning. Dat zij mij in eerste instantie niet herkend heeft, mijn dag kan al niet meer stuk. Nagels laten doen, en bijkleppen natuurlijk. Tijdens het nagels laten doen ook te horen gekregen dat er toch een aantal klanten naar foto’s van mijn handen/nagels hadden gevraagd. Of Jolanda die had, maar natuurlijk, zij de verschillende foto’s laten zien. En dan de complimenten over je nagels/ handen. Fijn om te horen. Aan het einde dan maar foto’s van mijn nagels laten maken en een foto van mij, zoals ik daar zit.

Oké, later in de middag besluit ik het als profielfoto op Facebook te plaatsen. Aan het eind van de middag ben ik overdonderd over de vele lieve en mooie reacties. Dit geeft een vrouw zelfvertrouwen.

’s Avonds reageert een vriendin voor de tweede keer op de foto met het bericht; “ik moet nog even kijken Inge, je ogen glimmen” Ja, dat gebeurt er als je eindelijk jezelf kan zijn, Betty. bedankt voor je reactie(s).

5. jan, 2017

Gevoelens, emoties ……..

Ja, terugkijkend op 2016 had ik al gedaan.

Dus maar wat mijmeren en vooruitkijkend naar/ in 2017.

Het geeft zo’n rust in het hoofd de afgelopen maanden. Eindelijk door, en eindelijk de hormonen. Mijn nichtje noemde (waarschuwde me) voor de hormonsters.Na zo’n tien weken geslikt en geplakt te hebben ondervind en voel ik verschillende veranderingen.

Ja, het geeft ook wat ongemakken. Maar die wegen (nog) niet op tegen de voordelen. Oké, twee weken ochtendmisselijkheid waren niet leuk. Maar tot dusver is dat het nog enige nadeel.

De voordelen: Rust in je hoofd, eindelijk rust in je gedachten, beter slapen. Ja, zo ver gaat/ ging dat! Minder groei lichaamsbeharing, minder baardgroei (behoudens de week eind december 2016), zachtere huid (moet je dus weer uitkijken met scheren). Licht pijnlijke borsten, ze lijken enige vorm te krijgen.  En een voordeel, het lijkt erop dat mijn haar wat voller wordt. Maar dat houdt niet in dat ik al tevreden ben met de haardikte. Dus heb ik de afgelopen maand toch maar een prachtig haarwerk aangeschaft bij Mariposa, voor bij bepaalde gelegenheden.

Emoties. Ja, ik ben een stuk emotioneler de laatste weken. Kijk naar films waarvan ik bij mijn vrouw dacht; Waarom moet je nu huilen?  Ja, dat vraag ik me nu zelf ook vaak af, waarom zit jij nu te huilen? Een bepaald nummer, een bepaald moment, een bepaald iets op tv en …… bingo. Vind ik dat erg? Nee überhaupt niet, blij mee zelfs. Eindelijk het masker af en eindelijk mezelf kunnen en mogen zijn.

Ook de verwerking van bepaalde gebeurtenissen is eindelijk begonnen en ook dat maakt emotioneel. Ik weet niet of ik alles kan accepteren, kan loslaten. Het blijft moeilijk.

Nieuwjaarsdag telefoongesprek met mijn schoonmoeder. En het eerste wat ze zegt “Inge, de beste wensen voor het nieuwe jaar”. Wat geeft dat een geweldig warm en blij gevoel. En ook daar kan ik dan weer emotioneel van worden.

Eind januari komt er nog een moment waarvan ik nu denk “Hoe houden de emoties zich dan?” Wordt vervolgd.

Advertenties

Verdere comming out 2016

Schoonmoeder

Ik weet niet of mijn schoonmoeder de afgelopen tijd iets heeft door gehad of opgemerkt. Tot dusver heb ik bij haar nog niet mijn comming out gedaan. Nu ik bericht heb dat ik aan de hormonen mag en ga wordt het toch tijd.

Op 27 augustus gaat dochter Angelique naar haar oma, had ze oma beloofd. Door omstandigheden zou ze alleen moeten, en daar heeft ze geen zin in. Ik heb haar toegezegd dat ik wel meega. Het wordt tijd dat ik mijn schoonmoeder inlicht. Ik wil niet dat ik straks aan de hormonen zit en er op den duur veranderingen optreden en zij er zo achter moet komen.

Ik heb mijn schoonmoeder dus op 27 augustus ingelicht over mijn transgender traject. En simpel uitgelegd wat dit allemaal inhoudt en wat er gaat veranderen. Mijn schoonmoeder is 84 jaar. Ze is even van slag (begrijpelijk) maar pakt het aardig op, waardoor ik mijzelf afvraag begrijpt ze wel wat ik haar net verteld heb.

’s Middags nog even naar schoonzus Nanda, samen met Angelique en schoonmoeder.Eerst even gebeld of het uitkwam en verteld dat ik schoonmoeder had ingelicht. Nanda noemt mij gewoon Inge en we hebben een gezellige middag gehad. Bij vertrek wenst Nanda me nog sterkte.

Dan schoonmoeders naar huis brengen. Bij het afscheid bij haar huis grijpt ze plots mijn arm, voor het eerst in 30 jaar dat ze me aanraakt, en wenst me heel veel succes en sterkte, JA e begrijpt dus wel degelijk wat ik haar verteld heb. Dit raakt me diep.

Op 2 oktober gaan we weer naar oma/schoonmoeder. Angelique zou alleen gaan met Arjan, maar ik ga mee. Ik heb besloten dat nu ze van “Inge” weet ze mij ook maar als zodanig moet zien.Ze is blij ons te zien, neemt mij een keer helemaal in zich op en geen onvertogen woord. ’s Middag komt Monique ook nog even langs en we beseffen samen dat mijn schoonmoeder het begrijpt Krijg nog een compliment van Monique bij haar vertrek over mijn vrouwelijkheid, dat doet iedere vrouw goed.

10 december ’16 nog een keer naar mijn schoonmoeder geweest. Ja, niet zo bijzonder zou je zeggen. Nou wel dus. Normaal kwam ik daar zo’n vier keer per jaar. Nu al voor de derde keer in een kwartaal. Zij is blij verrast dat ik ineens voor de deur sta. We hebben bijgepraat en tot mijn verbazing heeft ze zich geen enkele vergist in de naam. Ze heeft zelfs een nieuwe foto aan me gevraagd, ze heeft er een uitgekozen uit de fotoshoot van Mariposa. Tuurlijk krijgt ze die.

’s Middags nog even naar Grootegast geweest. Naar zwager en schoonzus, Nanda was al net zo blij verrast. De enige die wist dat ik naar het noorden zou komen was Monique en die heeft zich tegen iedereen stil gehouden op mijn verzoek (sisters in crime). Een leuke gezellige middag gehad, lekker bijgepraat en ja ook over schoonmoeder gehad. Ook zij waren net zo verbaasd dat moeders zich niet een keer had versproken.  Ook zij waren verbaasd dat (schoon)moeder/ oma een foto had uitgezocht.

Wat ik hier mee wil zeggen weer een eigen opgeworpen “berg” geslecht en diep respect voor mijn schoonmoeder. Dit verhaal was ik vergeten daar mijn dagboek “weg” is. Maar vond zeker dat het in mijn outcomming verteld moest worden, met alle respect voor mijn schoonmoeder.

Ma, je blijft me verrassen.

Liefs, Inge. xxx

Mijn Comming out loopt op zijn einde. Er valt ook niet zoveel meer te vertellen. Vandaar dat ik deze maand even samenvat en de vier leukste en belangrijkste momenten neerpen.

Op 1 september het psychologisch onderzoek. Dit gaat een kleine 3 uur duren. Eerst een diepte-interview. Daarna weer verschillende lijsten invullen en vragen beantwoorden waarvan ik denk, dit heb ik toch allemaal bij de intake ook ingevuld. Maar goed lekker invullen. Binnen drie uur klaar en lekker op huis aan. Ik heb nog steeds vakantie.

Op 5 september dus het laatste “diagnostische” gesprek met de psychologe. Een heel ontspannend gesprek. Zij verteld hoe het indiceringsoverleg is gegaan. Ook heeft ze inmiddels de uitslag van het PO binnen. Dit was ook overduidelijk.Verder heeft ze uitgelegd hoe het transitiejaar verloopt binnen het VU, over de onderzoeken, de vervolggesprekken.

Ik heb verteld dat ik op 24 oktober een consult bij de endocrinologie heb. Wederom afgesproken dat ik een afspraak met haar in januari/februari 2017 koppel aan de vervolgafspraak bij de endocrinologie.

Dit was een leuke afsluiting van een geweldige vakantie. Morgen weer aan het werk.

Op 14 september krijg ik officieel te horen dat ik per 15 september wordt overgeplaatst als wachtcommandant(e) op Vliegbasis Deelen. Ook heel gelukkig mee.

En op zaterdag 17 september, voor het volledig als vrouw naar een uitgaansgelegenheid. Naar Bergentheim om vriendin Nancy te verrassen, nou dat is gelukt. Ik had gehoopt vriendin Betty daar ook te treffen, maar die had andere verplichtingen.

Dit is het einde van het hoofdstuk “Mijn Comming Out”.

Ik wacht met spanning 24 oktober af.

 

Vandaag, zaterdag heb ik de oproep van de endocrinologie al binnen.

Ik word op 24 oktober om 13.00 uur verwacht.

“Groen Licht” 16 augustus 2016, 15.08 uur.

Mijn eerste officiële vakantiedag. Ik lig lekker in de zon, te genieten met een wijntje.

Ergens hoor ik een telefoon. Het dringt langzaam tot mij door dat het mijn mobiel is die binnen ligt. Ik naar binnen, een onbekend nummer. Heb ik hier zin in? Iets zegt me toch op te nemen, wat ik dan ook doe. Ik heb vakantie dus ik neem op met “Hallo, met Inge”

Aan de andere kant: “Inge, met Annemarie van het VU. Gefeliciteerd meid, je bent door! Je krijgt een oproep van de endocrinologie. En daarna moet je er na zo’n drie maanden weer heen voor controle en dan moet je er even bij zeggen dat ze die afspraak koppelen met een afspraak met mij. Dan hoef je maar een keer te rijden.  Ons gesprek van 5 september kan komen te vervallen”.

Men zal nu begrijpen waarom de kop bestaat uit een datum 16 augustus en een tijdstip15.08 uur. Ja, die vergeet ik nooit weer. Het gesprek van 5 september heb ik op mijn verzoek laten staan.

Daarna de dochters geprobeerd te bellen. Helaas, is ook zo mogen tijdens het werk geen telefoon bij zich hebben. Dan mijn (schoon)zus Nanda, wordt niet opgenomen, zal ook wel aan het werk zijn. Je wordt onrustig, het bruist je. Dus maar twee vriendinnen gebeld. De eerste ben ik nog rustig, volgens mij?, bij de tweede (Jolanda) breken de emoties echt los. Er komt een huilbui van blijdschap. Er gaat ineens zoveel door je heen.

Een geweldig begin van de vakantie. Ik denk dat men wel begrijpt dat ik op 17 augustus ga beginnen ben met de kasten uit ruimen. Alle mannenkleding in zakken en weg ermee. Ik wacht niet op de endocrinologie. Ik ben toch al transitie. Alleen is mij door de psychologe wel duidelijk gemaakt dat dit niet van het officiële jaar wordt afgehaald. Het maakt mij niet uit. Ik heb “Groen licht” en ga van hieruit weer verder.

14. aug, 2016

De Comming Out in 2016.

Ja, het leek in 2015 allemaal gemakkelijk te gaan. Echter al snel in 2016 blijkt hoe hard het werkelijk kan zijn. Eén of meerdere collega’s vonden het nodig mijn Facebook profiel op te zoeken en de profielfoto met hun smartphone te downloaden en, zoals eerder vermeld, door te appen naar andere regionen. Dit gaf mij dus niet meer de  kans om de collega’s in Schaarsbergen allemaal persoonlijk in te lichten. Dus maar een groepsmail naar de andere ploegen rondgestuurd. Weer dezelfde reacties, sommigen vallen mee, anderen verklaren, uiteraard achter je rug, je totaal voor gek.

Tijdens een IBT training lijk ik wel een melaatse. Training met 26 personen en letterlijk en figuurlijk durven er twee personen naast mij te staan en nog met je te praten ook. Eén daarvan, een redelijk bekende DJ (Maus), zegt meid laat ze lullen, zegt meer over hen dan over jou.

Februari van de trap gedonderd met als gevolg kruisbanden en meniscus beschadigd. Dit heeft later tot gevolg dat ik T-Style 12 af moet zeggen. Dat is balen. Ik had daar graag enkele Facebook vriendinnen ontmoet. Helaas, kan niet eens op sneakers lopen laat staan op hakken.

Nog steeds in afwachting voor een oproep voor de diagnostische fase. Eind februari krijg ik een oproep voor het starten van de diagnostische fase. Eindelijk verder,……

Nee, deze psychologe doet de afspraken constant verzetten. Of ze kan niet, of ze is ziek of het moet om andere redenen verschoven worden.

In april zelf stappen ondernomen. De receptie van de genderpoli, op 14 april, gebeld en uitgelegd dat ik inmiddels het wachten wel beu ben. Dat was de medewerkster van het secretariaat wel met mij eens. Zal ik voor u kijken of ik u bij iemand anders kan inplannen voor het eerste gesprek? Ja, wel graag. Zij kijkt in de computer en zegt dat ze me maandag 18 april om 15.00 uur kan plaatsen bij mevr. de Jonge. Kijk dat zijn afspraken, we maken vorderingen.

Er volgt op 18 april met genoemde psychologe een goed gesprek en de klik is er vrij snel. Aan het eind vraagt ze mij, wilt u het volgende gesprek dat gepland staat laten staan, dan draag ik alles over, of zal ik uw verdere traject maar compleet inplannen bij mij? Nou heel graag. Ze is meegelopen naar de balie en we hebben daar gelijk de eerste vijf gesprekken gepland en het psychologisch onderzoek (PO) ook gelijk ingepland. Bij haar is er enkel één afspraak verplaats, en ook nog naar voren gehaald. Dus een positieve verplaatsing.

Ondertussen wordt ik steeds rustiger en volgens sommigen begin ik weer op te bloeien. Ja, wat de uitkomst ook moge zijn, het masker is afgegooid en komt niet meer terug. Zelfs een collega, we kennen elkaar al zo’n twintig jaar (en toch had hij mij niet op de foto’s herkend J) is verbaasd over mijn verandering. Ik weet nog dat hij zei, vroeger trok je iemands kop eraf en nu sta ik nog verbaasd hoe jij de-escaleert en relativeert.

De gesprekken met mijn leidinggevenden verlopen goed, al kom je er wel achter dat je een hoop zelf moet regelen, te denken aan de arbo-arts.

Ook de gesprekken met de psychologe verlopen goed. Ik had de opdracht gekregen om op één A4-tje te vertellen wat mijn verwachting van de behandeling is. En ook moest ik mijn levensverhaal opschrijven. Nu dacht ik toen nog, ik ben geen schrijfster. Dus tips gevraagd aan vriendin Vicky. Vicky nogmaals dank voor je tips.

Toch is mijn verhaal heel anders op papier gekomen. Het hoefde van haar geen boekwerk te worden maar moest wel meer dan een A4-tje zijn.

Ook heb ik in deze tijd gevraagd aan mijn “schoon”zus Nanda en nichtje Monique om hun beleving of verhaal(tje) over mij voor de psychologe op papier te zetten. Deze brieven doen mij versteld staan ontroeren en raken mij diep.

Het derde gesprek is mijn nagelstyliste mee geweest als derde persoon. En ja, ook dan gaat mensen over jou praten en denk jij “Wat, zien jullie het zo, heb jij het zo gezien en beleefd”.

Ja, en jij maar denken dat dat masker overal heeft gewerkt. Nou nee dus. Velen hebben hier al jaren door heen geprikt.

In juli volgt het vierde gesprek. Net voor de vakantie van de psychologe. Zij mompelt wat en denkt wat hard op. Is in het verslag op haar pc aan het knippen, plakken verplaatsen. En ik denk wat is dit nou? Tot ineens de vraag, “Wanneer is je PO ook weer?” Op 1 september.

“Vervelend dan heb ik indicatieoverleg. Oh, op 9 augustus ook nog. Ja weet niet of ik dat ga redden.” Ik vraag wat ze bedoeld. “Ik ga je voorstellen aan het genderteam en je bespreken. Ik ben er wel uit. Al lange tijd eigenlijk. Maar ik ga op vakantie na ons gesprek, en weet niet of ik het op 9 augustus redt. (Mijn hart maakt een sprongetje.) Dus dan zal het 1 september worden, ik wacht je PO niet af. Het is wel duidelijk”. Ze legt de bespreking(en) nog even uit. Dat je dan een dag later wordt gebeld over/met de uitkomst.

Mocht het echter pas op 1 september worden besproken dan belt ze niet, dan zien we elkaar toch op 5 september.

Op 10, 11 en 12 augustus loop ik veel buiten op de kazerne omdat ik binnen bijna geen bereik heb. Vrijdags nog niet gebeld, dus me er bij neergelegd dat het pas 1 september wordt besproken. Ja, ik had al eerder vermeld dat geduld niet mijn sterkste kant is.

Het weekend roostervrij en op dinsdag 16 augustus mijn eerste vakantiedag. Heerlijk even drie weken geen defensie, geen kazerne, geen roddelende collega’s. Of eigenlijk, ja wel. Die hebben drie weken vrij spel. Nou ga je gang. Ik sta er inmiddels zo ver boven.

Mijn outcomming.

 

 1 oktober.

Vandaag het gesprek met mijn Kapitein aangegaan. Hem alles verteld over mijn transgender gevoelens en over het verstoppen de afgelopen veertig jaar.

Wederom verbaasd over de reactie, hij was zeer dankbaar over mijn openheid, heeft me alle steun toegezegd, wil het op de voet blijven volgen, zal mijn vertrouwen niet beschamen. Verder was hij niet verbaasd en zei altijd het gevoel gehad te hebben dat er iets niet klopte, er een soort van masker was. Mocht ik ooit problemen krijgen met de planning van diensten en locaties in verband met het VU, gelijk aan de bel trekken dan zorgt hij ervoor dat alles bij het VU zoveel mogelijk voorrang krijgt. Tevens was hij blij dat ik er eindelijk voor uit kwam en er voor ga en hoop dat ik nu eindelijk gelukkig mag worden met mezelf. Er is natuurlijk veel meer besproken maar dit is een kleine samenvatting van toch wel een grote stap waar ik als een berg tegenop zag.

2 oktober.

Bovenstaande outcomming vandaag een vervolg gegeven en de Luitenant alles uitgelegd over mijn gevoelens. Ook deze had alle begrip en zegde alle steun toe. Mochten er zich ooit problemen voordoen ook daar direct aan de bel trekken worden de problemen gelijk aangepakt.

Daarna een collega bijgepraat, deze was niet verbaasd. Heeft mij jaren geleden ooit eens gezien en toen al gedacht dat kon zo een vrouw zijn. Hij moest daarentegen wel aan het idee wennen en vond het een hele stap.

’s Avonds een brief geschreven aan personen die me dierbaar zijn en die ik hoop niet als familie of vriend(in) te verliezen. Helaas heeft dit bij velen niet mogen helpen. You lose some, you win some.

Ja, je gaat mensen verliezen. Mensen die je al twintig jaar kent. maar het toch schijnbaar niet kunnen begrijpen. Maar je krijgt er ook nieuwe vrienden/ vriendinnen voor terug. En die zijn me een stuk dierbaarder.

#tevredenmetfamilieenvrienden/vriendinnen.

Liefs, Inge.

8. sep, 2015

Dinsdag 8 september.

Vanochtend ongeveer om 07.45 uur vertrokken richting Amsterdam naar het VU. Ergens in het radio journaal van 09.00 uur hoor ik dat er een straat blank staat bij het VU door een kapotte waterleiding. Bij het VU aangekomen blijkt het veel erger dan op het journaal vermeld.

Ik word door een agent tegengehouden en als ik vraag:” Hoe kom ik er dan want ik heb 3 afspraken staan?” zegt hij “Nu het ziekenhuis wordt ontruimd i.v.m. waterschade”.

Zo’n 500 meter verderop vindt ik een parkeerplaats. Daar de auto gestald en teruggelopen om eens te kijken en te bellen. Het blijkt vele malen erger. Ambulances uit de wijde omtrek komen aan om straks alle patiënten te evacueren. Ik word gebeld dat de afspraak van 10.00 uur niet doorgaat. Nee, dat had ik na dit gezien te hebben, ook niet meer verwacht.

Na een paar foto’s met de mobiel te hebben gemaakt ga ik terug naar de auto. Eenmaal in de auto eerst een heel stuk door Amsterdam heen en dan eindelijk de snelweg op, naar huis. Onderweg knapt er iets in mij.

Ik had me zo op deze dag verheugd en dat ik na 40 jaar deze stap heb gezet en dacht eindelijk rust te vinden. Maar goed dit is overmacht en ik denk ook aan alle patiënten die geëvacueerd moeten worden.

Thuis gekomen een paar ingewijden laten weten dat ik onverrichter zake weer thuis ben.

Vele steunende reacties van o.a. Nancy, Nanda, Monique, Vicky, Angela, Jolanda en ga nog maar even door. (waarvoor toen dank)

 

Vrijdag 11 september.

Iets in me zegt me zelf met het VU te bellen.

Gebeld en heel toevallig was die dame er net mee bezig. Ze vraagt mijn naam en geboortedatum en ik hoor haar tussen de papieren bezig. Uiteindelijk zegt ze op korte termijn kan ik de afspraken niet gekoppeld doen of u moet geen bewaar hebben tegen een latere datum Ik zeg ik wacht al 40 jaar dus iets langer kan ook nog wel.

Er kunnen gekoppelde afspraken worden gepland op vrijdag 30 oktober om 09.00, 10.00 en 11.00 uur. Ja is wel vroeg opstaan en rijden maar doet u dat maar. Toevallig had ik die dag al verlof geschreven voor mijn verjaardag op 1 november. Zou dit toeval zijn of wordt het een mooi verjaardagscadeau.

Het werd  op 30 oktober een heel mooi verjaardagscadeau. Het intake gesprek verliep ontzettend goed. Heel relaxed eigenlijk. Raar achteraf dat je je daar zoveel zorgen over hebt gemaakt. Maar in de toekomst zal dat nog met veel meer gebeurtenissen zo blijken te zijn. Maar goed, Dhr. Steensma zet mij op de wachtlijst voor de diagnostische fase.

#ingegaatvooruit#happy.

Tussenstap

14 augustus 2015.

Op deze datum maar besloten dat vandaag de schoonfamilie op de hoogte gebracht moest worden. Bij schoonmoeder op bezoek trekt mij de keel dicht.

’s Middags bij schoonzus Nanda en zwager Klaas komt ineens alles eruit. Ik heb mijn hele verhaal neergelegd. ’s Avonds een vriendschapsverzoek van Nanda op Facebook, ik wist al niet eens meer dat ik ook mijn naam verteld had.

Een dag later een chat van nichtje Monique. Zij vond het heel moedig dat ik zo bij de schoonfamilie naar buiten durfde te komen. En ze hoopte Inge eens in het echt, in levende lijve te mogen ontmoeten.

 

21 augustus 2015.

Nou, op naar Monique, samen met dochter Angelique. Voor het eerst zo een lange rit, compleet als vrouw. ’s Middags rond de lunch aangekomen.

Heerlijk mee geluncht, en vervolgens Monique ook het hele verhaal verteld.

Een gezellige middag gehad.

(Toch blijkt een jaar later als ik Monique vraag het voor de psychologe op papier te zetten, zij mijn angst in de ogen had gezien, maar ook de bevrijding.)

Na een gezellige middag vraagt Monique mij bij vertrek “Mag ik je ook uitnodigen op Facebook en die man eraf gooien? Deze persoon is zoveel warmer, opener. Zoveel beter. Nauurlijk mag dat.

Alleen maar lief zulke ontvangst en reacties. Nooit verwacht. Trots op mijn schoonfamilie en dankbaar.

Liefs, Inge xxx

20. aug, 2015

Donderdag 20 augustus.

Op naar Amsterdam, waar ik een afspraak heb bij Mariposa voor een fotoshoot. Lekker dichtbij kunnen parkeren.  Aangekomen een hartelijke ontvangst en gelijk op je gemak gesteld door Mary van den Brink. Even later komt haar schoondochter Ilse. Zij gaat de make up doen en kleding met me uitzoeken.

Leuk zwart jurkje gevonden met een rood leren jasje. Het tweede setje bestaat uit een gekleurd jurkje met een zwart leren jasje. Prachtige fotoshoot gehad en top de hele dag aangesproken met mooie vrouw en meid, geweldig. Je eindelijk voelen zoals je bent of zijn zoals je jezelf voelt.

Ik moest ’s avonds nog ergens anders verschijnen dus kon niet te lang blijven. Echter de avond werd een fiasco. Bij thuiskomst Facebook opgestart en wat een warme en lieve reacties op mijn nieuwe profielfoto’s als Inge.

Nanda onder andere vond ze heel mooi, met als tekst “Bijna niet te herkennen, heel mooi!”

Ik had ook een bedankje op Facebook van Mary geplaatst en kreeg daar het volgende antwoord op: “Fijn Inge dat je een leuke dag hebt gehad. Ook wij hebben genoten van je aanwezigheid. Je bent een prachtige vrouw. Graag tot een volgende keer…..knuffel Ilse en Mary”.  Eigenlijk hebben Mary en Ilse mij echt laten zien wie ik ben.

Vanaf hier is het eigenlijk best snel gegaan. Al sta ik niet bepaald bekend om mijn geduld. Maar vanaf de fotoshoot is mijn comming out enkel maar versneld naar de buitenwereld.

Nu enkel nog even afwachten voor mijn intakegesprek bij het VU.

#dankaanmaryenilse@Mariposa

Liefs,

Inge.

 

14. jul, 2015

2015.

Ergens in juli ga ik naar mijn huisarts en doe mijn comming out naar de buiten wereld. Waarna een doorverwijzing volgt voor het VU, de genderpoli, poli K.

In augustus de comming out op het werk, de wereld van defensie.

Dit is moeilijk in deze “mannenwereld”. Sommigen blijken al jaren een vermoeden te hebben en accepteren wie en wat ik ben. Anderen schijnen er gigantische problemen mee te hebben, maar durven dit niet in je gezicht te zeggen. Maar kletsen vooral achter je rug. Er zijn zelfs enkele “collega’s” die je profielfoto weten te vinden en die volgens hen moeten door appen naar alle collega’s in Gelderland. Dit maakt dat ik niet iedereen in een persoonlijk gesprek kan informeren. En dus snel een groepsmail ga rondsturen voor het eigen gebied.

Maar er zijn ook enkele “goede” collega’s die me feliciteren met mijn “nieuwe” leven. Nou, zo ver is het nog niet zeg ik daar op. En ja, ik weet het antwoord nog, “Je hebt de belangrijkste stap gezet”.

Inge blogt.

Ik ben Inge, op 1 november 1959 geboren als H, …… een jongetje. Al snel het gevoel hebbend er klopt iets niet. Tijdens de puberjaren jezelf vaak afvragen “Wat is er mis met mij”? Dan de kleding van vriendinnen ontdekken en passen. Dat voelt goed, geeft rust, kan niet, mag niet.

Niet gelukkig, vele relaties lopen stuk. Steeds blijft er iets, iemand roepen van binnen.

1986. een sprong want ik wil niet teveel van het verleden naar boven halen. Ik kom de vrouw van mijn dromen tegen, Tina. Deze relatie houdt wel stand. Gelukkig in het huwelijk en we krijgen twee prachtige dochters. Denkend het gevoel gaat wel over, misschien wel weg. Zou dat kunnen? Ja, had je gedacht! Inge komt na verloop van tijd weer terug en roept af en toe “He, ik ben er nog hoor”.  Roepen wordt steeds meer schreeuwen en ik keer mij weer meer in mijzelf.

1995. Tina vraagt me waar ik telkens voor vlucht, waar ik me voor afsluit. We moeten praten, dit gaat anders niet goed. Ik durf niet. Wil haar en de meiden niet kwijt. Heb eindelijk mijn droomvrouw en -gezin. “Je raakt me niet zomaar kwijt” waren haar woorden.Na vele, lange gesprekken uiteindelijk de gok genomen en mijn geheim aan haar prijs gegeven. “Tina, ik voel me meer vrouw dan man. En eigenlijk wil ik als vrouw door het leven. Nu zal je wel weg willen?” Ze glimlacht, oh wat was ik bang. Ze blijft me aanstaren en de glimlach wordt groter. En toen sprak ze de woorden die ik nooit meer zal vergeten: “Ja, en waar denk je dat ik op gevallen ben? Op je vrouwelijkheid, op je persoon, op wie en wat je bent. Schat dan gaan we naar de huisarts en vandaar verder.”

Samen hebben we de naam Inge bedacht er ter nagedachtenis aan haar heb ik de naam Inge aangehouden en op 4 november 2016 officieel aangenomen.

Nu hoor ik velen van jullie denken. He, 1995? Waarom dan (nog) gewacht tot 2015? Ja, daar was een reden voor. Wij wonen midden op de Veluwe, vrij gelovige omgeving en hebben twee kinderen die naar school gaan. Zelf zijn wij niet gelovig. Dit wilde ik mijn dochters niet aandoen, ik weet uit ervaring wat pesten is, vooral het pesten van kinderen onderling.

2010. Na moeilijke jaren vraagt Tina mij op mijn verjaardag wanneer we naar de huisarts gaan voor verdere hulp. De meiden zijn van school en ik moet verder, wij moeten verder. Er zijn jaren geweest dat ik mij weer volledig afsloot, het masker ophield. Gaan we voor de kerst of na de feestdagen was haar vraag. Wat had ik achteraf gewild dat ik had gezegd “we gaan nu”.

Helaas, Tina komt in 2011 te overlijden. Dus je stopt alles weer weg. Maar Inge kwam terug en wilde meer en meer. Vrienden/vriendinnen krijgen dingen door, gaan dingen zien.

Dit was een inleiding waarin ik mij voorstel.

Heel veel liefs,

Inge xxx.

Even voorstellen.